Uyuyor…

Ve ben ona bakıyorum

Ne kadar da zor uyudu

Anne

Şimdi ellerimde

Dünyanın en güzel şeyi var

Kızım oldu anne

Adını ”Zehra” koydum

Hep mutlu olsun diye

Kulaklarımda çınlayan sesi var

Ağladı ağladı

Kim bilir neden

Şimdi ben de ağlıyorum

Benim ki mutluluktan

Gözümün önünde gülümseyişi var

Benim Zehra’m

Güldü biliyor musun anne

Daha hayatının ilk günü

Ve güldü, gülümsedi

Kucağımda çarpan bir kalp var

Ne kadar da hızlı atıyor kalbi

Bir kuş gibi

Belki benim kalbim gibi

Kızınız oldu dediler ya

Kalbim sanki yerinden çıktı bir an

Anne kızım oldu

Baba oldum yani

İlk sana söylemek istedim

Çünkü beni şu an en iyi sen anlarsın

Çünkü senin de bundan yıllar önce

Oğlun olmuştu

Şu baş belası işte.

01-03-2003 – İstanbul

© Copyright Tüm Hakları Yazara aittir.