Bugün dünyayı yönetenler artık sadece siyasetçiler değil; ekran başındaki bir “tık” ile milyarların algısını yöneten yazılımcılar ve o dijital devlerin sahipleridir. Ancak unuttukları ürpertici bir gerçek var: Burası etme bulma dünyasıdır ve dijital evren, evrensel ahlak yasalarından muaf değildir.
​Kendi küçük dünyalarınızda, devasa plazalarınızda yarattığınız o algoritmalarla insanlığı manipüle ederken, toplumun ahlaki dokusunu bozarken neyi hedefliyorsunuz? Daha fazla veri, daha fazla reklam geliri, daha fazla güç… Peki ya sonrası?
​Sizin de Çocuklarınız Bu Dünyada Büyüyor!
​Bu satırları sadece bir iş insanı olarak değil, bir baba olarak yazıyorum. O “bağımlılık yaratan” kodları yazan mühendisler, o dezenformasyonun önünü açan patronlar; sizin de aileleriniz, sizin de çocuklarınız var. Başkalarının çocuklarının zihnini bulandıran, aile yapısını dinamitleyen, nefreti körükleyen o dijital canavarları beslerken, kendi evlatlarınızın nasıl bir geleceğe uyandığını sanıyorsunuz?
​Kendi çocuklarınızı ekranlardan uzak tutarak, onları “organik” ve steril bir dünyada büyüterek, geri kalan milyarlarca insanı bu dijital bataklığa mahkum etmeniz sadece etik bir sorun değil, aynı zamanda büyük bir kibirdir. Ancak unutmayın; o bataklık bir gün sizin kapınıza da dayanacak. Çünkü kurduğunuz bu çürük sistem, sonunda kendi mimarlarını da yutar.
​Para Her Şey Değildir, İtibar Ebedidir
​Dijital dünyanın sahiplerine sesleniyorum: Kazandığınız o milyarlarca dolar, yıktığınız bir yuvanın, kaybettiği ahlaki değerler yüzünden intihara sürüklenen bir gencin veya parçalanan bir toplumun vebalini ödemeye yetecek mi? Küçük hesaplar peşinde koşarken, insanlığın onurunu satılığa çıkardınız. Ama tarih sizi “teknoloji devleri” olarak değil, “insanlığın dijital cellatları” olarak kaydedecek.
​Biz, her zaman “fikri mülkiyetin” bir ahlakı olması gerektiğini savunduk. Bir buluş, bir yazılım veya bir marka; eğer insanlığa hizmet etmiyor, aksine onu çürütüyorsa, o sadece hukuki bir tescil değil, ahlaki bir iflastır.
​Sonuç olarak;
Dijital ahlak, bir seçenek değil, insan kalabilmenin tek şartıdır. Yazdığınız her kod satırında, aldığınız her ticari kararda şu soruyu sorun: “Aynısını benim çocuğum yaşasaydı ne hissederdim?”
​Eğer bu soruya verecek bir cevabınız yoksa, o devasa servetlerinizle aslında sadece kendi ruhunuzun mezarını kazıyorsunuz demektir. Bu dünya kimseye kalmadı, size de kalmayacak.

Mutlaka Yorum Yapın…