Üretimde en tehlikeli şey hata değil;
hataların artık fark edilmemesidir.
İşte buna süreç körlüğü diyoruz.

Süreç körlüğü, bir fabrikanın en sessiz ama en güçlü düşmanıdır.
Çünkü kimse kapıyı kırarak girmez;
göz göre göre yanımızda yürür,
alıştıkça “normal” sandığımız hataları içimize sindirir.

Peki süreç körlüğü nasıl başlar?

Bir ölçü sapması “önemsiz” görülür.

Bir hata, “bunu gönderelim, müşteri fark etmez” diye geçiştirilir.

Bir kontrol noktası zamanla gereksiz sayılır.

Bir prosedür yazılıdır ama kimse uygulamaz.

Sonra bir bakmışsınız:
Yanlış, doğruya dönüşmüş; hata, rutine eklenmiş;
süreç ise kendi kendini sabote eder hale gelmiştir.

Gerçek tehlike şu:

Süreç körlüğü gelişmez…
büyür.
Ve büyüdükçe kaliteyi kemiren görünmez bir alışkanlığa dönüşür.
Virüs gibidir.

Fark edebilmek için önce durmak gerekir

Her gün içinden geçtiğin bir süreci,
bir gün dışarıdan bakınca “burası böyle miydi?” diye fark edersin ya…
İşte kalite yönetiminde o dış göz, en büyük lüks değil; en büyük gerekliliktir.

Bu yüzden kimi fabrikalarda dış denetim sonuç verir,
çünkü içeride kimsenin artık fark etmediği şeyi
dışarıdan biri ilk beş dakikada görür.
Bunun için çok teşekkür aldım.

Süreç Körlüğünü Önleyen Üç Güç

Taze Bakış: Süreçleri düzenli aralıklarla sıfırdan görmek.

Sorgulama Kültürü: “Neden böyle yapıyoruz?” sorusunu tabu olmaktan çıkarmak.

Değişime Direnmemek: “Yıllardır böyle” cümlesinin arkasına saklanmamak.

Sonuç olarak:

Süreç körlüğü, bir fabrikanın sessiz yıpranmasıdır.
Kaliteyi bozan şey büyük hatalar değil;
görülmeyen, kabullenilen küçük yanlışlardır.

Ve her bölümde söylediğim gibi:
Kalite, fark edildiği yerde gelişir;
görmezden gelindiği yerde kaybolur.