​İş hayatında hep bir üst basamağa tırmanmak için uğraşırız. Daha fazla yetki, daha büyük bir oda, daha geniş bir ekip… Ancak o zirveye ulaştığınız sabah, cebinizdeki en değerli şeyi düşürürsünüz: Birine yaslanma hakkını.
​Buna ben “Profesyonel Yetimlik” diyorum.
​Sığınacak Limanı Olmayan Limanlar
​Şirketinizde işler karıştığında herkes size bakar. Evde çocuklarınız size bakar. Bankadaki memur, kapıdaki güvenlik, masadaki ortak size bakar. Siz, herkesin fırtınada sığındığı o güvenli limansınızdır. Peki, o liman sarsıldığında?
​Lider olduğunuz gün, artık kimsenin “öğrencisi”, kimsenin “evladı”, kimsenin “idare edilen personeli” olamazsınız. Sizin hata yapma krediniz, herkesten önce tükenir. Herkesin yorulmaya hakkı vardır ama sizin uykusuz kalmaya bile hakkınız yoktur.
​Başarının Bedeli: Tek Başınalık
​Kişisel gelişim uzmanları size “ekip olun, sinerji yaratın” der. Ama o kapı kapandığında ve maaş günü yaklaştığında, o sinerji masada tek başına kalır. Profesyonel yetimlik; çevreniz binlerce insanla doluyken, en hayati kararı verirken hissettiğiniz o derin sessizliktir.
​Dost acı söyler:
Liderlik sadece emir vermek değil, “anlaşılmamayı” göze almaktır. Birilerinin geleceği için kendi huzurundan vazgeçmektir. Bugün parlayan o tabelaların arkasında, aslında kimseye anlatılamayan büyük bir feragat yatar.
​Soruyorum:
Siz en son ne zaman birine “Yoruldum, biraz da sen tut” diyebildiniz? Eğer diyemiyorsanız, tebrikler; siz de artık bu profesyonel dünyanın “yetim” bıraktığı o güçlülerden birisiniz.
​Zirve soğuktur ama manzara sadece cesurlar içindir.

Beğeni ve Yorum Yapmayı Unutmayın…