​Tarih, bazen sadece rakamlardan ve stratejik hamlelerden ibaret görünse de, bazı anlar vardır ki zamanın akışını durdurur ve insan ruhunun sınırlarını yeniden çizer. 18 Mart, bir coğrafyanın kaderinin değiştiği gün olmanın ötesinde; maddenin mana karşısında, niceliğin nitelik karşısında diz çöktüğü o nadir kırılma noktalarından biridir.

​Bir yanda devasa bir mekanizma, sarsılmaz sanılan bir teknoloji ve dünyanın dört bir yanından taşınan bir güç; diğer yanda ise sadece vatanını değil, kendi hakikatini korumaya yeminli bir irade… Bu karşılaşma, yalnızca iki ordunun çarpışması değil, insanın kendi içindeki “aşılmaz” denilen duvarları yıkma sürecidir. Toprağın altında yatan binlerce isimsiz kahraman, bize ölümün bir son değil, bir değer uğruna seçildiğinde nasıl ebedi bir yaşama dönüştüğünü fısıldar.

​Orada verilen mücadele, sadece bir toprak parçasını savunmak değildi. Orada savunulan; bir kültürün, bir inancın ve en önemlisi “var olma hakkının” kendisiydi. Denizden gelen o devasa gölgeler karşısında dimdik duran o ruh, insanın en çaresiz anında bile içindeki o sönmez ışığı nasıl parlatabileceğini tüm dünyaya kanıtladı.

​Çanakkale’yi anlamak; fedakarlığın bir tercih değil, bir zorunluluk olduğu o ince çizgiyi kavramaktır. Bir adım sonrasının karanlık olduğunu bilip de, o adımı tereddütsüz atmak, bireyin kendi varlığını toplumsal bir uyanışın içinde eritmesidir. Bugün o topraklara baktığımızda gördüğümüz şey sadece bir zafer anıtı değil; haysiyetin, sadakatin ve sarsılmaz bir inancın taşa, toprağa ve suya kazınmış halidir.

​Bu destan, her yıl yeniden hatırlatır ki: Gerçek güç, sadece sahip olduklarınızda değil, vazgeçmeyi göze alabildiklerinizdedir.

​