​Önümüz Ramazan Bayramı… Bir yanımızda tatil planlarının heyecanı, diğer yanımızda ise evlerinin pencerelerinde yolları gözleyen bir neslin sessiz bekleyişi var. Modern hayatın hızı, bizi en temel insani değerlerimizden biri olan “ziyaret” kültüründen koparıp “dijital tebriklere” hapsediyor.

​Görüntülü aramalar veya kopyala-yapıştır mesajlar, bir büyüğün elini öpmenin, o bayram sabahı demlenen çayın kokusunu paylaşmanın ve göz göze gelmenin verdiği o samimiyeti ikame edebilir mi? Genç kuşaklar bayramı bir “kaçış” ve tatil fırsatı olarak görürken; büyüklerimiz için bayram, hatırlanmanın ve aidiyetin son kalesi haline gelmiş durumda.

​Bayramlar, sadece birer tatil takvimi değildir; onlar bizi biz yapan bağların düğüm noktalarıdır. Bir ekranın soğuk camına dokunarak kutlanan bayram, ruhu eksik bir ritüelden ibarettir. Oysa ihtiyacımız olan şey, teknolojinin sağladığı kolaylık değil, insan sıcaklığının verdiği huzurdur.

​Bu bayram bir tercih yapalım: Mesafeleri piksellerle değil, adımlarla aşalım. Bir mesajın hızıyla değil, bir kucaklaşmanın içtenliğiyle hatırlayalım. Çünkü bugün yollarını gözlediğimiz gençler, yarın yolları gözlenen yaşlılar olacak.

​Köklerinden kopan, geleceğini inşa edemez. Bayramın ruhunu, dijitalin soğukluğuna teslim etmeyelim.

​