​Başlıktan da anlaşılacağı üzere kadınlar, istenildiği sayıda siyasetin içinde yoklar. Öncelikle toplumsal ve ailevi nedenleri sıralayabiliriz: Ailede bakım yükümlülüğü; yaşlı, çocuk, genç, hasta ve engelli gereksinimleri de çoğunlukla kadının sorumluluğunda. Çocuk yaşta evlendirilmeleri ve ekonomik imkânsızlığı da buna ekleyebiliriz.
​Kadınların bu kadar çok sorumluluğun altına girmesi, erkeklerin ise yeterince destek olmaması kadını yalnızlaştırıyor ve cesaretini kırıyor.
Dünya genelinde kadınların siyasette temsil oranının %25 olduğu görülüyor. Mecliste çok sayıda kadın olması, belki bu sorunun çözümünü kolaylaştırır.
​Aslında kadınlara fırsat verildiğinde %70’i çalışmayı tercih ediyor; üstelik iş gücüne katılan kadınlar, erkeklerden %20 daha az kazandığı hâlde. Burada kadının siyasette olması yetmiyor; hem teşvik edilmeli hem de siyaset arenası içinde olanların desteklenmesi ve önünün açılması gerekir.
​Kadınların ve bazı seçmenlerin kendisini dışlanmış hissetmeleri nedeniyle endişelerini temsil etmek ve meclis üyelerinin duyarlılığını artırmak için kadınların siyasette yer alması önemli olmaktadır. Aday olmak, siyasette kalabilmek ve bunu sürdürebilmek bir kadın için zordur. Ancak yasal eşitliğin, kadınların yasa yapma sürecinde temsil edilmeleriyle sağlanacağı kanısındayım.
​Üstelik kadınların duygusal yönü güçlüdür. Erkekler bunu genellikle zayıflık olarak görüp kadını desteklemek istemese de bilim; kadını duygularını kucaklayıp onları birer gelişim aracı olarak kullanabilen, başkalarının onayına ihtiyaç duymadan kendi değerini bilen ve zorluklar karşısında esnek kalabilen bireyler olarak tanımlamaktadır.
​Söz konusu sorunlar çözülmeli; siyasette çok sayıda kadının yer alması ve aday olarak tercih edilenlerin ön sıralara konulması çözüm olabilir.
​SON SÖZ: Nüfusun %50’sinin kadın olduğu bir ülkede, mecliste 593 vekil varken sadece 118’i kadın vekil olamaz. Tarihte pek çok örneğini gördüğümüz gibi mecliste omuz omuza yer almalıyız.