Kalite konuşulurken sıkça şu soru sorulur:
“İyi bir sistem mi gerekir, yoksa doğru insanlar mı?”
Gerçek şu ki, kaliteyi tek başına ne sistem ne de insan koruyabilir.
Kalite, bu ikisi arasındaki denge bozulduğunda kaybolur.
Sistem olmadan insan,
niyetli ama tutarsızdır.
İnsan olmadan sistem ise,
kusursuz görünen ama ruhsuzdur.
Birçok yerde şunu gördüm:
Dokümanlar eksiksiz, prosedürler yazılı, denetimler planlı…
Ama sahaya indiğinizde kalite yoktur.
Çünkü sistem vardır ama sahiplenen insan yoktur.
Aynı şekilde bazen de şunu görürsünüz:
İşi bilen, özverili insanlar vardır.
Ancak net kurallar, standartlar ve yön gösteren bir yapı olmadığı için kalite kişilere bağlı kalır.
O kişi gittiğinde kalite de gider.
Gerçek Denge Nerede Kurulur?
Sistem;
ne yapılacağını, nasıl yapılacağını ve nerede durulacağını gösterir.
İnsan ise;
sistemi yaşatır, yorumlar ve sahiplenir.
Kalite, sistemin insana yük olduğu yerde değil;
insanın sistemi sahiplendiği yerde oluşur.
Kritik Bir Gerçek
Kaliteyi sistem korur sananlar,
bir gün sistemi çalıştıracak insan bulamaz.
Kaliteyi sadece insana emanet edenler ise,
bir gün o insanın yokluğunda her şeyi yeniden başlamak zorunda kalır.
Kalıcı kalite;
doğru sistemlerin, doğru insanlar tarafından
aynı ciddiyetle uygulanmasıdır.
Sonuç olarak:
Kaliteyi sistem ayakta tutar,
insan ise ona ruh verir.
Ve kalite, ancak bu ikisi aynı yönde yürüdüğünde gerçekten korunur.