​Bazı anlar vardır ki kelimeler kifayetsiz, gözyaşları ise yetersiz kalır. Tarihimizin en şanlı ve en hüzünlü sayfası olan Çanakkale’den, bugün bile duyduğumuzda ruhumuzu titreten o hadiseyi bir kez daha hatırlayalım…

​Siperlerin arasında, mermilerin havada çarpıştığı, ölümün bir nefes kadar yakın olduğu o dehşet anlarından biriydi. Genç bir vatan evladı, var gücüyle tetiğe asılıyor ama silahı bir türlü ateş almıyordu. Panik ve çaresizlik içinde komutanına haykırdı:

​“Komutanım! Komutanım benim silahım bozuldu, ateş etmiyor!”

​Komutan, can havliyle tüfeğine sarılan askerinin yanına fırladı. Silahı kontrol etmek için uzandığında gördüğü manzara karşısında zaman durdu. Kelimeler boğazında düğümlendi, gözleri doldu. Askerinin ellerine baktı… O eller artık bir tüfeği kavrayacak, bir tetiği çekecek halde değildi.

​Sesi titreyerek, derin bir vakarla fısıldadı:

​“Evladım… Silahın bozuk değil. Senin parmakların kopmuş…”

​O genç yiğit, vatanı savunmanın verdiği o muazzam adanmışlıkla, kendi bedeninden kopan parçaları bile hissetmemişti. Onun derdi kendi canı, kendi acısı ya da giden parmakları değildi; onun tek derdi, sustuğuna inandığı silahı ve arkasında bekleyen vatanıydı.

​İşte bu topraklar, acısını hissetmeyecek kadar büyük bir sevdaya düşenlerin, “ben” demeyi unutup “vatan” diyenlerin mirasıdır. Bugün attığımız her adımda, kazandığımız her başarıda o ruhun, o fedakarlığın izi vardır. Profesyonel hayatta karşılaştığımız hiçbir zorluk, o siperlerdeki imkansızlıkların ve o yüce adanmışlığın yanında bir engel teşkil edemez.

​Bizler, o parmaklar kopsa da tetiği bırakmayanların torunlarıyız. Mirasımız ağır, sorumluluğumuz büyüktür.

​Tüm şehitlerimizin ruhu şad olsun.

​Saygı ve minnetle ELFATİHA